Σάββατο, 9 Μαΐου 2009

A tribute στην πρώτη μου ανάρτηση..


Ακόμη με τρώει η απορία....

'Ηταν όντως τα δικά σου μάτια τόσο μοναδικά, σπινθηροβόλα και εξωπραγματικά που θα στοιχημάτιζα την ζωή μου πως δεν θα δω ποτέ μου ομορφότερα,ή απλώς για μια ακόμη φορά ήταν τα δικά μου πολύ κλειστά για να δουν πέρα από την μύτη μου?
Νομίζω πως γιατρεύτηκα.....

Πέμπτη, 7 Μαΐου 2009

Αίσχος..............



Δεν μου έρχεται τίποτα άλλο στο μυαλό,παρά λέξεις των άκρων.
Μίσος.Εμμονή.Παράνοια.Ουρλιαχτά.Απελπισία.
Είναι που ακόμη και το καλύτερο στερεοφωνικό τα παίζει αν το βάλεις να τραγουδά ακατάπαυστα στη διαπασόν.
Και γω αυτό κάνω συνεχώς.Μάλιστα χορεύω κιόλας.
Αυτό είμαι λοιπόν?
Μια μηχανή?
Αναγκασμένη να λειτουργεί ανάλογα με τα κούμπακια που της πατάνε?
Λυπάμαι που δεν είμαι πια φιλική προς τον χρήστη,αλλα κουράστηκα.
Βλέπεις τα παλιά μηχανήματα είχαν τις δικές τους αντιστάσεις.
Μασημένη η κασέτα?Δεν την έπαιζε το μηχάνημα.Σκάρτος ο δίσκος?Μόλις η βελόνα έβρισκε ένα σκουπίδι στον δρόμο της,έδινε ένα σάλτο και γύριζε πίσω στην αρχή.Στην φωλιά της.
Εμείς όμως,της νέας σχολής.Της νέας τεχνολογίας.
Εμείς που οι υποταγές του τώρα μας λένε πως ΟΛΑ τα καταφέρνουμε.ΟΛΑ τα αντέχουμε.ΟΛΑ τα μπορούμε.
Σκάρτο το cd?Δεν το φτύνω.Κάθομαι εκεί κολημένα και το αναπαράγω....Το ίδιο δευτερόλεπτο.Συνέχεια και συνέχεια.Ικανή να τρελάνω τον εαυτό μου αλλά και όλους τους υπόλοιπους γύρω μου.
Και όλα αυτά γιατί?Μας λυπάμαι που είμαστε οι άνθρωποι της μεταβατικής φάσης.Που η πλάτη μας είναι το πάτημα για να έρθει η νέα τάξη πραγμάτων.Είμαστε εδώ μόνο για ξεζούμισμα και χρήση ως κρίκος για να προχωρήσει η αλυσίδα.
Δεν είμαστε ούτε το παλιό,το γραμμόφωνο που όλοι εκτιμούν γιατί έχει συναισθηματική αξία,μα ούτε το καινούριο που όλοι λαχταρούν γιατί είναι πάντα δελεαστικό.
Δεν είμαστε παρά αναλώσιμο υλικό που καθέ λίγο πάει στα αζήτητα γιατί βγήκε η καινούρια έκδοση.
Και σε ρωτάω:Είναι πολύ εγωιστικό που για καποιούς έστω λίγους θέλω να είμαι συλλεκτικό μοντέλο?Για τους υπόλοιπους ,απλά θα αδιαφορήσω.